Yeti (nie tylko) o grachMogę spokojnie powiedzieć, że miniony tydzień był najbardziej przyjebanym w historii przyjebanych tygodni. O tym jednak nie będę zbytnio pisał.
Będzie za to o biciu pajaców śniących o potędze, biciu potworów nieświadomych swojej przyszłej roli jako mojej zbroi i organizowaniu baru plażowego.
Oprócz tego znajdzie się jakaś owsianka. A kota dostaliście na starcie.
Muszę pozwolić myślom się odrobinę odsunąć od moich bieżących problemów, więc zamiast tego skierowałem moje myśli ku aktualnemu głośnemu nagłówkowi z giereczkowa.
Ile jest prawdy w tym, że „tylko 7 gier sprzedało ponad sto tysięcy sztuk w trakcie tego roku”? Co to właściwie oznacza? Oraz co najważniejsze – czemu mielibyśmy się tym przejmować?
Pisanie czegoś na bieżąco ma swoje zalety i wady.
Tą pierwszą jest to, że dzięki temu proces twórczy jest trochę sprawniejszy i jest mniejsza szansa na pominięcie czegoś NAPRAWDĘ ważnego. Ta druga? Jeżeli wydarzy się coś drastycznie zmieniającego nastrój, jak w minionym tygodniu, to nastrój wpisu może stać się „zaburzony”.
Dokładnie tak jest poniżej
Dostałem w niedzielę o 23:24, e-maila od Valve.
Teraz, przez niego, sobie siedzę i myślę, czy wydać 6000 złotych na Steam Machine w wersji 2TB ze Steam Controllerem w zestawie.
Po pewnym czasie gapienia się w sufit pomyślałem, że równie dobrze mogę to wszystko zapisać. Uporządkuję myśli, wrzucę coś na bloga i będę zadowolony.
W momencie kiedy nie mam niczego ciekawego i związanego z grami do wrzucenia jako główne zdjęcie wpisu, to pojawia się On.
Cały na biało. I na rudo. I z niebieską poświatą wytworzoną przez zasłonki. Co mnie uratowało od robienia zdjęcia telefonowi innym telefonem, po to, by dać go do wpisu.
Powiem wam zupełnie szczerze, że jak przeczytałem całą informację o zwolnieniach w Xboksie, to uwierzyłem, że to może wyjść wielu ludziom na dobre. Potem zobaczyłem jednak co dokładnie robią. I wiecie co?
Gdyby nie wcześniejszy kretynizm Sony, to byśmy teraz cały swój gniew skupiali na nich – ta akcja wyszła im koszmarnie.
Kolejny tydzień za mną, wiele znacznie bardziej pokręconych przede mną.
Tak przynajmniej wygląda stan mojej rzeczywistości w niedzielę, o godzinie 16:19, kiedy piszę te słowa i staram się wymyślić lepszy wstęp.
Ale czasem to się zwyczajnie nie udaje 😀
Nie mam czasu bawić się w bieżące komentarze, ale ostatnie ogłoszenie od Sony przepełniło czarę goryczy.
Dostaliśmy od nich widowiskowy pokaz tego co się dzieje, jak decyzje podejmują niewłaściwe osoby. Takie, które nie znają się kompletnie na branży, którą zarządzają. Dlatego też zapraszam was do udziału w największym festiwalu szydery w historii najnowszej.
Jakby sytuacja była bardziej sprzyjająca, to bym ogłosił miniony tydzień tygodniem Miku i ogłosiłbym fajrant. Ale tak to niestety – tydzień był głównie tygodniem przegrzewania się, zapierdolu i zużywania zapasów woli do egzystowania.
Ale Miku też była. Tak właściwie to od niej zacznę, by móc przejść do bardziej „normalnych” motywów growych.
Jeżeli po tym wpisie zauważycie, że mam za sobą ciężki tydzień, to dobrze zauważycie. Jeżeli nie – to za dobrze się kryje i muszę jakoś inaczej podejść do tematu.
Tak czy owak, granie było głównie na komórce, bo na poważniejsze sprzęty brakło czasu i skupienia.