Yeti (nie tylko) o grachRóżnorakie wpisy odnoszące się do platformy Steam i gier, jakie ogrywam na tej konkretnej platformie. Jeżeli jakiś wpis otagowany jest nazwą największego sklepu z grami w wersji cyfrowej, to oznacza to jedną z dwóch rzeczy:
Dostałem w niedzielę o 23:24, e-maila od Valve.
Teraz, przez niego, sobie siedzę i myślę, czy wydać 6000 złotych na Steam Machine w wersji 2TB ze Steam Controllerem w zestawie.
Po pewnym czasie gapienia się w sufit pomyślałem, że równie dobrze mogę to wszystko zapisać. Uporządkuję myśli, wrzucę coś na bloga i będę zadowolony.
Gdy już powstrzymałem pierwszą, hurraoptymistyczną reakcję na ogłoszoną przez Valve nową falę sprzętów, to dałem radę się trochę uspokoić. Usiąść. Przemyśleć. Przekalkulować.
No i nie wiem, na co mi to było, jak w ostatecznym rozrachunku i tak będę chciał tę kostkę u siebie na biurku.
Skąd taka szalona myśl? Mam dla was ponad 600 słów na ten temat.
Jak zobaczyłem tę przeróbkę Starfielda, to początkowo myślałem, że to jakieś wideo wygenerowane przez AI albo jakiś prosty reskin Starfielda. Po wczytaniu się w temat prawda okazała się znacznie lepsza.
Okazało się, że ktoś podjął się wysiłku przeistoczenia gry od Bethesdy w pełnoprawną produkcję ze świata Gwiezdnych Wojen. Do tego zrobił to bez żadnych zahamowań.
Myślałem, że to będzie gierka do „odbębnienia”. Wygląda jednak na to, że trafi do mojej rotacji na dłużej. Po raz kolejny udowadniam sobie, że za cholerę nie wiem kiedy coś przykuje moją uwagę.
Podejrzewam, że po części jest dlatego, że Dungeon Stalkers jest w niektórych aspektach grą wyjątkową – czasem wręcz na swoją szkodę.
W okołoblackfridayowym szaleństwie zapomniałem się pochwalić tym jakie gry nominowałem do Steam Awards 2025.
Patrząc na to, jakie poruszenie wywołały moje głosy i uwagi dotyczące The Game Awards 2025, jestem strasznie ciekaw, czy znów dokonam jakiegoś niezamierzonego kontrowersyjnego wyboru.
Keeper to prawdopodobnie pierwszy raz w moim życiu, gdy się cieszę, że dałem się ponieść internetowej fali rekomendacji. Około 25 osób poleciło mi tę grę. Spędziłem w niej parę godzin.
I teraz spędzę prawdopodobnie kolejną godzinę pisząc tekst poniżej, by wytłumaczyć wam, czemu nie warto zignorować istnienia tej gry.
Napisać o tej grze miałem dawno temu, ale za każdym razem kiedy ją włączałem po to by zrobić jakiś zrzut ekranu, albo sobie coś odświeżyć, to wsiąkałem na tak długo, że brakowało mi czasu na pisanie.
Na całe szczęście udawało mi się skupiać na innych, odrobinę mniej wciągających produkcjach. Tylko dzięki temu ten wpis powstał
Jak się domyślacie, poniższy wpis jest silnie inspirowany szambem, które zamiast pozostać w rynsztoku, to staje się naturalną częścią dyskusji w internecie.
Gdy tylko jakiś tytuł odbiega od wizji jakiejś głośnej części tzw. „graczy”, to od razu wyciągane są różnorakie argumenty mające pokazać jakim to niewypałem jest gra.
Niektóre z nich? Racjonalne, zrozumiałe i warte przedyskutowania. Inne? Urągające jakiejkolwiek inteligencji.
Obaleniem tych ostatnich, raz, a dobrze, zajmę się dzisiaj.
Czasem zdarzają się rzeczy, dzięki którym uśmiech wraca na usta. Czasem są to rzeczy wielkie, czasem malutkie codzienne czynności. A w tym przypadku wystarczyła informacja, że znaleziono dowody na to, że jedna z moich ulubionych gier cRPG dorobi się reedycji.
Czemu jest to dobra wiadomość? I czemu uważam, że warto czekać?
Jako pełnoprawny bojówkarz tej gry zastanawiałem się jaki moment będzie najlepszy by napisać o niej po raz kolejny. Problematyczne jest to, że uważam, że każdy pretekst się nada.
Ale, żeby oszczędzić wam fanbojstwa i bełkotu jaki by powstał by „dobić” do minimalnego progu 300 słów (potrzebnego by wyszukiwarki nie traktowały tekstu jak śmieci) postanowiłem napisać dopiero teraz, gdy powodów by sięgnąć do Disco Elysium jest multum.