Yeti (nie tylko) o grach
Bo na całe szczęście mogę to zrobić bez uczucia zmarnowania czasu, które towarzyszyło mi wcześniej.
Zło zawsze kusiło, ale jakoś w książkach i filmach zawsze wygrywa. Jak będzie w przypadku Tyranny?
Pokrótce:
To teraz, bez trajkotania, oto filmik!
Obejrzane? To poniżej w komentarzach kopcie mnie po nerkach i każcie mi trzymać się z dala od kamery. Ewentualnie możecie też powiedzieć „JASIEK, OGARNIJ SIĘ I OGARNIJ JUTUBA!”. O ile ktoś uważa, że to miałoby sens 😀
Zresztą – sam tytuł pewnie nakłonił część z was do pójścia od razu na Steam i zrobienie zakupów. Tych, którzy chcą wiedzieć więcej nim rozbiją skarbonkę zapraszam dalej.
Wersja mocno skrócona: Nintendo znów jest tym, który ma innowacyjne pomysły. A ten konkretny się udał im wyjątkowo.
Wpis powstał wyjątkowo późno, bo czekałem na informacje, jakie dziennikarze wyduszą na temat tej konsoli. Było warto.
No i oprócz tego wymagał on tytanicznej wręcz pracy. A my to i tak odpalimy i zwyczajnie będziemy się śmiać.
Wpis miał być o modyfikacji. Ale dziwnym trafem się rozrósł i opowiada o „całokształcie” twórczości jego twórców.
Kto będzie chciał, ten poszuka potwierdzenia. Nie mam czasu i chęci na zmyślanie, więc napiszę co będzie. Do was należy załamywanie się, że ktoś się na to zgadza i grzebanie dalej.
Te i inne pytania otrzymują odpowiedzi niżej, tak dogłębnie jak się da.
Dlatego ją dostaniecie. Tak obszerną i dokładną jak mogę dostarczyć bez rozkładania tego małego ustrojstwa na części pierwsze. Mimo wszystko nie chcę poświęcać na ołtarzu dziennikarstwa takiej gotówki.
I nie widzielibyście pewnie tez koreańczyków wykonujących 200 akcji na minutę w Starcrafcie. Dlatego też przerywamy program by nadać specjalny komunikat!