Gotowi na załamanie nerwowe i zastanawianie się z jakiego pierdolonego urwiska ludzkość pragnie zeskoczyć?
Oficjalne ostrzeżenie – tym wpisie będzie bardzo dużo przekleństw. Bo jak to czytam, to inaczej zwyczajnie nie daje rady.
Kategoria: Medialny bełkot
Jako były student dziennikarstwa czasem będę musiał narzekać na media. To już jest część mojej natury
W aktualnym numerze Wysokich Obcasów Extra pojawił się tekst o grach. Po jego lekturze pomyślałbym, że jestem zwyrodnialcem, idiotą i „uśpionym” seryjnym mordercą. Gdyby nie fakt, że widzę na pierwszy rzut oka, że to tekst „pod tezę”.
Najgorsze w nim jest to, że tę tezę da się obalić w sekundy. Już pierwsza strona artykułu daje nam dowody niekompetencji autora i/lub redaktora prowadzącego. I ja w tej sytuacji miałem się powstrzymać od szyderstw? JA?
Przepraszam za paskudne słowo w tytule, to określenie samo się pcha na usta w tej sytuacji. Jednakże, w tej sytuacji, trudno się powstrzymać od kiepskiego poczucia humoru.
Ale to nie jest moja wina, że cała sprawa śmierdzi na kilometr. W ostatnim czasie głównie niekompetencją. Ale kupą niestety również.
Niektórzy z was chcieli jasnego ostrzeżenia przed wpisem niegrowym. W związku z tym OSTRZEGAM.
Za sprawą jednego tekstu dowiedziałem się co jest nie w porządku z polskimi mediami growymi. Wystarczył jeden, nawet nie do końca krytyczny, tekst i „kawa się wylała”.
Na dobrą sprawę dajcie mi jeszcze chwilę, bo dalej nie wierzę, że przeczytałem coś tak głupiego.
Nie żartuje. Ta akcja ma ręce, nogi i ma sens. Zresztą, na początek oddaje głos pomysłodawczyny, Eli Rydzewskiej z zGRAnej Rodziny. Do dzięki niej przemoc w grach video może być w końcu omówiona rzeczowo. A nie jako „łamiąca wiadomość” godną Faktu.
W końcu ktoś z kompetencjami postanowił zakasać rękawy i zrobić to dobrze. Ale potrzebuje do tego pomocy, głównie w postaci pieniążków na sprzęt, montaż i inne tego typu. Ale dobrze, bo się jeszcze rozpisze. „Oddaje głos” organizatorce, publikując informację prasową dotyczącą całej akcji.
W końcu udało mi się doczytać do końca pierwszy numer niedawno wydanego miesięcznika Pixel. Czy bękart po Secret Service daje radę?
Czy na końcu długiej drogi pełnej kłótni, pomyłek i innych nieprzyjemności czeka nas coś wartego uwagi?
Wiecie co jest gorsze od pisma, które pisze bzdury? Dziennikarze nieistniejącego pisma, którzy mówią o czymś czego nie rozumieją. Na dodatek zamiast grzecznie odpowiedzieć na zarzuty wszystko zamiatają pod dywan.
I przyznaje się bez bicia: jakby oni odpuścili sobie zablokowanie mnie na swoim fanpage’u, to ja odpuściłbym sobie ten wpis. Chyba.
Za każdym razem kiedy wspominam o jakiś fuszerkach związanych z świętej pamięci (po raz drugi) Secret Service zadaje pytanie „niekompetencja, czy oszustwo”. Niedawno w internecie pojawiły się wypowiedzi obu stron konfliktu, które dają jakąś odpowiedź na to pytanie.
Oprócz tego pojawiło się kilka innych komunikatów, które dają nam sporo do zrozumienia.
A pisałem. Bluzgałem. Szydziłem. Opisywałem nieprawidłowości. I co? Secret Service zdechło po wykonaniu swojej pasożytniczej misji, a na jego gruzach powstanie inny twór. Który już na start powinien być obrzucony pomidorami. Został bowiem stworzony na kłamstwie albo niekompetencji.
Mam wrażenie, że już kiedyś to pisałem, ale „nie wiem co z tego jest gorsze”.
Jak inaczej mam nazwać sytuację, kiedy prawo do nazwy jest niepewne? Kiedy na zbiórce i w stopce redakcyjnej mamy kłamstwa? To już przestaje być śmieszne, a zaczyna być tragiczne.
Wygląda na to, że wszelkiego rodzaju czarnowidzowie mieli rację. A ja w końcu mam wystarczająco dużo powodów by przestać podchodzić do tematu bez większych emocji.