Yeti (nie tylko) o grach
Zresztą – sam tytuł pewnie nakłonił część z was do pójścia od razu na Steam i zrobienie zakupów. Tych, którzy chcą wiedzieć więcej nim rozbiją skarbonkę zapraszam dalej.
Wersja mocno skrócona: Nintendo znów jest tym, który ma innowacyjne pomysły. A ten konkretny się udał im wyjątkowo.
Wpis powstał wyjątkowo późno, bo czekałem na informacje, jakie dziennikarze wyduszą na temat tej konsoli. Było warto.
No i oprócz tego wymagał on tytanicznej wręcz pracy. A my to i tak odpalimy i zwyczajnie będziemy się śmiać.
Wpis miał być o modyfikacji. Ale dziwnym trafem się rozrósł i opowiada o „całokształcie” twórczości jego twórców.
Kto będzie chciał, ten poszuka potwierdzenia. Nie mam czasu i chęci na zmyślanie, więc napiszę co będzie. Do was należy załamywanie się, że ktoś się na to zgadza i grzebanie dalej.
Te i inne pytania otrzymują odpowiedzi niżej, tak dogłębnie jak się da.
Dlatego ją dostaniecie. Tak obszerną i dokładną jak mogę dostarczyć bez rozkładania tego małego ustrojstwa na części pierwsze. Mimo wszystko nie chcę poświęcać na ołtarzu dziennikarstwa takiej gotówki.
I nie widzielibyście pewnie tez koreańczyków wykonujących 200 akcji na minutę w Starcrafcie. Dlatego też przerywamy program by nadać specjalny komunikat!
Nie lubię się czepiać, ale robię to dla zasady – gdy coś jest nie w porządku, to trzeba o tym mówić. Najlepiej często i głośno, by ktoś to naprawił.
Głównie niemu będzie poświęcony wpis. Ale o grze, teraz nazywającej się Titan Quest Anniversary Edition też będzie trzeba co nieco napisać.
Toruń był stosunkowo blisko. Do tego sprawiał wrażenie napakowanego atrakcjami i dobrze wyglądającego miasta. Jak to wrażenie się miało do rzeczywistości?