Biorąc pod uwagę jak często słyszę to pytanie od klientów/znajomych/losowych ludzi, to postanowiłem poczytać, popytać i stworzyć porządną odpowiedź na to pytanie.
Raz na zawsze. Albo chociaż do pojawienia się kolejnej wersji Nintendo Switch.
Jakby ktoś mi powiedział kilka dni temu, że będę się jarał kilkoma kawałkami kartonu i sznurkiem, to bym powiedział, że miał rację, ale z 20 lat temu. Teraz bym mu przyznał rację, bo zobaczyłem Nintendo Labo, które dokonało rzeczy mojej zdaniem niemożliwej.
Zaskoczyło wszystkich.
Żadnej gry jeszcze się tak bardzo nie bałem jak Xenoblade Chronicles 2. Okazało się jednak, że lata jarania się Japonią nie poszły na marne.
Byłem gotów na wszystko, co gra we mnie rzuciła. Ale nie oznaczało to niestety tego, że byłem całkowicie wolny od frustracji jakie wynikają z rodowodu tej gry.
P.S – ostrzeżenie: wszystkie zrzuty ekranu z gry pochodzą z trybu mobilnego Nintendo Switch. Ostatnio gram tylko tak i nie mogłem sobie pozwolić na sesję grową tylko po ot by robić zrzuty ekranu.
Z racji przerażającej, nawet na standardy tego bloga, długości wpisu postanowiłem podzielić go na dwie części.
Jeżeli przypadkiem zabłądziłeś, to pierwsza część tekstu jest dostępna pod tym adresem.
W ramach przypomnienia: poniższy tekst jest artykułem gościnnym – autor prosił o zachowanie anonimowości, bo „nie jest moim celem reklamować siebie, tylko wytłumaczyć problem”.
Całość tekstu jest jego, a okazjonalne moje dopowiedzenia będą oznaczone w taki sposób.
W Pokémon GO bardzo popularne jest korzystanie z map, które dzięki zbieraniu danych z gry pokazują wszystkie informacje o stadionach (obrońcy, raidy), Pokéstopach (lure module) czy samych Pokémonach, które można spotkać w dziczy (włącznie z IV wybranych gatunków). Kto na tym korzysta finansowo?
Poniższy tekst jest artykułem gościnnym – autor prosił o zachowanie anonimowości, bo „nie jest moim celem reklamować siebie, tylko wytłumaczyć problem”.
Całość tekstu jest jego, a okazjonalne moje dopowiedzenia będą oznaczone w taki sposób.
Raz lepiej, raz gorzej, ale The Game Awards co roku dostarcza coś o czym warto wspomnieć. „Growe Oscary” są dla twórców dobrą okazją by pokazać coś, o czym warto wspomnieć. W tym roku wykorzystali ją wyśmienicie.
Ciekawie zapowiadające się tytuły, potwierdzone plotki i najbardziej mózgotrzepny trailer tej dekady.
Wpis byłby szybciej, ale imprezę dosłownie przespałem :/
Wiele osób zastanawiało się w jakim kierunku zmierzać będzie Pokemon GO, najpopularniejsza na tę chwilę gra AR. Okazało się, jednak, że największe nowości się pojawią w protoplaście gatunku. Ingress Prime trudno określić inaczej niż jako przełom.
Wygląda na to, że gracze, którzy byli zlewani przez ostatni rok będą to mieli wynagrodzone. W pięknym stylu.
W chwili kiedy to piszę trwa livestream w którym Beamdog opowiada jaką przyszłość czeka Neverwinter Nights. Przy założeniu, że nie słucham od godziny kłamstw, to jest przyszłość świetlana.
A ja znalazłem swoje prawdopodobnie swoje ulubione MMO. A na pewno cRPG do multiplayera.
Mam nadzieję, że naostrzyliście już widły i przygotowaliście smołę, bo to co napiszę się wam definitywnie nie spodoba. Będę tym jednym gościem, który napisze wam, że Star Wars Battlefront 2 ma prawo mieć taką monetyzację jaką ma.
Wiem, że wielu osobom będzie się trudno z tym pogodzić, ale ktoś musi ten prysznic zafundować, bo niektóre stwierdzenia latające po internecie są zwyczajnie kretyńskie.
Ostatnio w ręce wpadło mi Epistory i ta gra urzekła mnie tak bardzo, że na dzikim pędzie postanowiłem o niej napisać.
Póki jest okazja by ją tanio wyrwać – chociażby dlatego, że w ten sposób nikt mi nie powie, że za drogo.
Jakbym miał jak tę grę sprawdzić wcześniej, to kupiłbym za pełną cenę, a tak to zostałem jak przypał z resztkami z Humble Bundle.