Ostatnio nie mam chęci, ani weny by bawić się w komentowanie różnych, co ciekawszych rzeczy ze świata gier. A jest tego naprawdę wiele: pożegnanie domu aukcyjnego w Diablo 3, słowa Gabena Newella na LinuxConie (co w połączeniu do odliczania na stronie Steam daje ładny efekt pt. STRZEŻCIE SIĘ, STEAMOWA KONSOLA NADCHODZI), psychodeliczną sprzedaż GTA 5 i WIELE innych. A to wszystko dlatego, że gram. Ale nie bez powodu… RPG samo się nie ogarnie!

Otóż, nie tylko przed komputerem da się grać. Powiem więcej: dawna, dawno temu, gdy komputery były czymś z legend, żyły sobie gry RPG. Polegały na tym, że każdy z graczy tworzył sobie postać i później ją odgrywał. Nieważne, czy to był elf,krasnolud, mag, kapłan, paladyn, gość z cybernetyczną ręką, czy kolejna wariacja na punkcie „Mad Maxa”.

Oprócz zwyczajnych graczy był sobie taki koleś. Miał on wiele imion. Jednak najcześniej z nich było używane miano „Mistrza Gry”. To on tworzył i opowiadał historię, w której znajdowali się gracze. On był ich światem: kiedy rozmawiali z wieśniakiem, to Mistrz Gry się w niego wcielał. Kiedy któryś z graczy mówi, że podchodzi do pomnika przy drodze, to Mistrz go opisuje. Gdy postaci gracza robi krzywdę ork z wielkim toporem, to Mistrz Gry mówi jak wielka to krzywda. Tak oto wyglądały gry RPG. Potem może poświęcę na ten temat trochę więcej czasu, już jako mniej „blogowy” wpis.

Wyglądały? Pfff… Dalej wyglądają. Wbrew tego, co można by podejrzewać, to są one nadal wydawane i trzymają się dobrze. Ja osobiście, w momencie kiedy piszę te słowa oraz kilka dni wcześniej, szykowałem się do roli MG. Moim głównym problemem było wymyślenie ciekawej historii (vel rozróby) w którą mógłbym władować postacie, które u mnie grają.

Tia, gram sobie grzecznie w zacny tytuł, jakim jest Cywilizacja 5, aż ponownie spotkałem swojego najgorszego przeciwnika. Nie jest on potęgą militarną. Wybitnym ekonomistą ani naukowcem też nie jest. Za to pokonuje mnie… śmiechem. Moim własnym. Oto przed państwem KAMEHAMEHA! z Polinezji.

Drogi pamiętniczku.

Zaczynam ten wpis w taki tępy sposób, głównie dlatego, że nie mam pojęcia jak zacząć pisanie bloga. Bo jakby nie patrzeć, to co dotychczas pisałem niewiele z blogiem miało wspólnego.

Recenzje? Są. Publicystyka? Niby jakaś jest. Zapowiedzi, wywiady, niusy? SĄ. Bloga w tym niewiele. Tyle co mój język, który by mi załatwił wylot z każdej redakcji w trybie natychmiastowym i odrobina własnych myśli oraz opinii, które gdzieś tam się przemycą w tekście.

Dlatego też, to będzie taki sobie blog w blogu. Bardziej blogowaty, osobisty, itp. itd. Nie bać się, nie będę was karmił moim życiem codziennym: faktem, że opiekuję się wraz z moją lubą kotem bez oka, tym, że jest środek nocy a mi się nie chce spać (to widać zresztą). Będzie to bardziej zbiór anegdotek, często związanych z tym w co gram, albo inne tego typu pierdoły.
Ew. od czasu do czasu machnę czymś zupełnie nie powiązanym z grami: książką, filmem, muzyką, opowieścią o ześwirowanej sąsiadce. Spokojnie, żalów nie będę wylewać.

Chyba, że na studia. Z nich lubię się nabijać, przy każdej okazji 😉

Żeby nie narzucać się specjalnie z tymi mniej interesującymi i bardziej osobistymi wpisami, to informuje o następujących faktach:

• posty „blogowe” nie będą publikowane na FB i Twitterze, tak jak to się ma z normalnymi postami. Ten jest wyjątkiem, by ustrzec was przed tym co nadchodzi.
• posty w dotychczasowych klimatach są, były i będą się tutaj pojawiać. Moje zacieszanie się bundle’ami, grami indie, większymi tytułami i w sumie wszystkim dalej znajdzie tutaj dla siebie miejsce.
• jak ogarnę jak to zrobić, to „wyparuje” ten „blog” z strony głównej. Zostawię tylko odnośnik do kategorii, o!
• najprostsze sposoby by być z nimi na bieżąco? Dodanie bloga do czytnika RSS (polecam Feedly lub The Old Reader), subskrypcja mailem (CHYBA już działa bez usterek) lub mój własny strim na stronce Strims (taki polski Reddit). Tam autopublikacji albo nie umiem, albo nie chcę wyłączyć.

Tyle tytułem wstępu, teraz idę próbować zasnąć. Jak nie dam rady w ciągu 20 minut, to idę grać w Cywilizację 5 aż do utraty funkcji myślowych. Dobranoc i życzę miłej lekturki przyszłych wynurzeń 🙂