Większość problemów z Mixtape to bzdury

Jako osoba „chronicznie online” nie mogłem nie zauważyć tego, że internauci¹, głównie za granicą², mają problem z niedawno wypuszczoną grą. Rzadko kiedy czytam tak wiele głupot, kłamstw i półprawd w ramach jednego tematu.

Dlatego nie mogłem sobie odpuścić napisania kilku słów o tym. Zwłaszcza, że nie podoba mi się sytuacja, kiedy w internetowych dyskusjach dominują bzdury.

Plan jest następujący – każdy nagłówek to będzie teza poruszana odnośnie tej gry, a pod nią będzie moja reakcja.
Próbowałem to rozłożyć jakoś ładniej, w jakiś bardziej „narracyjny” sposób. Jest jednak za dużo i za głupiego, by mi to się udało.

Gra nie zasługuje na oceny 10/10

Fajnie.

Recenzenci zdecydowali inaczej. Do tego piszą dość rozbudowane teksty, w których argumentują swoje oceny. Większość kontrargumentów to przywoływanie recenzji gier innego gatunku, napisanych przez innych autorów, w ramach tego samego medium.

Szczególnym dzieckiem do bicia stał się tutaj serwis IGN:

To pokazuje, że ludzie nie rozumieją, czym są recenzje, jak z nich korzystać i które z nich są poprawne, a które nie.

Odpowiadając na ten ostatni punkt, bo tylko on jest tutaj naprawdę ważny – każdy tekst, który powstał w oparciu o styczność z grą i który zawiera argumentację za taką, a nie inną oceną jest poprawną recenzją. W uproszczeniu – gdyby recenzent IGN napisał recenzję, w której pisze, że gra jest stanowczo za mało interaktywna, a historia nie poruszyła go na tyle by to „odpokutować”, po czym wystawił jej ocenę 2/10, to ona też byłaby poprawna. Co lepsze – nie umniejszałaby roli innych recenzji, zarówno od IGN jak i innych serwisów.

Postanowiłem się poświęcić i przeczytałem recenzję z IGN. „Poświęcić” nie dlatego, że była zła – dlatego, że wiem, że Mixtape nie jest grą dla mnie. Nie czuję kompletnie nostalgii do lat 90., zwłaszcza w stylu amerykańskim. A wszystko wskazuje, że jest to element konieczny by wczuć się w klimat gry.
To nie o moim podejściu do gry chciałem napisać, ale o recenzji – której lektura dość jasno mi wyjaśniła, czemu recenzent wystawił jej tak wysoką notę. Dlatego ta recenzja jest dobra, a ocena uzasadniona. A jak ją przeczytałeś i się z nią nie zgadzasz? To zajebiście – już wiesz, czyich recenzji nie brać pod uwagę. Problem z głowy.

Na koniec, moja obowiązkowa uwaga – oceny liczbowe w połączeniu z awersją do czytania to najgorsza rzecz, jaka się zdarzyła dziennikarstwu growemu. Wszyscy się zafiksowali na ocenie 10/10, ale nikt nie zadał na poważnie pytania „skąd się ona wzięła”

Chciałbym móc w tym momencie skończyć ten wpis, ale niestety – dyskurs o Mixtape poszedł w kierunki tak dziwne, że aż wymagające jakiegoś objaśnienia.

Mixtape nawet nie jest grą, tam prawie nic się nie robi

Wiecie co? Mogę się z tym zgodzić. Serio. Bez żartów. Pod warunkiem, że uznamy, że:

• cały gatunek Visual Novel to nie są gry
• „legitymację gry” zabierzemy wszystkim produkcjom od Telltale Games i ich naśladowców
• względnie niedawno wydany Dispatch też nie będzie uznany za grę
• to samo zrobimy z Asura’s Wrath – pełną akcji grą, którą recenzenci nazywali „interaktywnym anime”.

Dla mnie to jest punkt, z którym mam największy problem – z niezrozumiałych dla mnie powodów ludzie odbierają Mixtape prawo do bycia grą. Dziś będą się czepiać tej gry – bo krótka i za mało interaktywna.

Jutro przyczepią się do All Hail The Orb, bo „tylko się klika”. Pojutrze polecą w jakimś kompletnie absurdalnym kierunku i powiedzą, że gry bez wbijania poziomów doświadczenia to nie gry.

Gry to naprawdę obszerne medium i odbieranie jakiejś produkcji prawa do nazywania się takową z jakiegokolwiek powodu jest, delikatnie mówiąc, tępe.

Mała liczba graczy pokazuje, że zachwyt jest sztuczny

Kilkanaście osób już wrzucało różne zrzuty ekranu z SteamCharts. Pierwszy jaki zobaczyłem to był ten:

Tutaj zamiast pisać, to zalinkuje swój stary wpis o tym, że liczba graczy to chujowy wyznacznik jakości gry. Jest tam też o innych rzeczach, ale akurat ten motyw najlepiej się odnośni do tej gry.

Oprócz tego napomknę tylko o tym, że Mixtape jest dostępne nie tylko na Steam, ale też na:

• wszystkich konsolach tej generacji
• Epic Games Store
• do ogrania za darmo w ramach Xbox Game Pass.

W takiej sytuacji wyciąganie jakichkolwiek wniosków na bazie liczby graczy na Steam jest oznaką głupoty. Ewentualnie chęci manipulacji faktami pod tezę za wszelką cenę. Na przykład własnego rozumu i godności gracza.

Mixtape to dzieło „nepobaby” Megan Ellison, która opłaciła recenzje

Okej, rzuciłem nazwiskiem, które nie musi wszystkim mówić czegoś. Dlatego krótki słowniczek:

• Megan Ellison – szefowa Annapurna Interactive, prywatnie córka Larry’ego Ellisona
• Annapurna Interactive – wydawca gier niezależnych
• Larry Ellison – współzałożyciel i główny udziałowiec Oracle. Aktualnie szósta najbogatsza osoba na świecie. W takiej sytuacji, że jak dopiszą kursy akcji, to może w każdej chwili stać się najbogatszą (co już raz mu się zdarzyło).

Skoro już powiązania mamy za sobą, to mogę przejść do wyjaśnień.

Annapurna Interactive nie robi gier³. Jest wydawcą.
Pisząc po ludzku i w wielkim uproszczeniu – przychodzą do nich twórcy z pomysłem na grę albo prawie gotową produkcją. Mówią „daj kasę na dokończenie, podzielimy się zyskami”. Wydawca analizuje, kalkuje i albo się zgadza i gra jest robiona, albo twórca szuka dalej.

Trudno jest więc uznać, że to Annapurna albo sama Megan Ellison zgarnęłaby całą chwałę za wyniki Mixtape. Między innymi dlatego teorie o tym, że opłacalnym biznesowo ruchem byłoby „kupowanie recenzji na masową skalę” są tak bzdurne, że aż bolesne. A to jedyny sposób by te zarzuty miały jakikolwiek sens.

Zresztą – jak przy każdej akcji pt. „gra kupiła recenzentów, tylko dlatego dostaje wysokie noty”. Czasem też pojawia się w wariancie „twórcy nie opłacili mediów, stąd tylko 7/10”.
To oskarżenie pojawia się przy okazji każdej kontrowersyjnej oceny dla gier, a sensownych dowodów jak nie było, tak nie ma. Patrząc na to, że budżety marketingowe większości gier raczej maleją niż rosną, to ich tym bardziej nie będzie.

Oprócz tego widzę problem: to nie jest pierwsza gra wydana przez nich. Wcześniej, dzięki pomocy tego wydawcy dostaliśmy takie gry jak:

• Stray
• Journey w wersji na PC
• Sayonara Wild Hearts
• Neon White
• What Remains of Edith Finch
• Wanderstop
• w cholerę innych produkcji

Większość z nich? Wysoko oceniana. Gdzie były podobne oskarżenia wtedy?

To wygląda tak, jakby w desperackiej krytyce szukali argumentów, gdzie się da, jak się da i na ile się tylko da.

To (chyba?) tyle

Nie mogę sobie przypomnieć więcej zarzutów wobec Mixtape, przynajmniej na tyle sensownych, by je obalać.

Bo są inne, ale tak wymuszone i wyszukiwane na siłę, że nie mam na nie sił ani chęci. Przykładowo, ludzie potrafili pisać eseje o tym jak niedokładnie odwzorowane przewijanie kasety zniszczyło im odbiór gry:

Nagonka wobec tej gry jest tak kretyńsko wyolbrzymiona i wypełniona manipulacjami, przekłamaniami i negowaniem cudzych gustów, że to przekracza moją zdolność pojmowania.

Mam nadzieję, że ten wpis pomoże trochę unormować tę dyskusję. Że przekieruje ją trochę w kierunku rzeczywistości. Zamiast w aktualnym kierunku dziwnych urojeń dotyczących tego, czym ta gra jest, skąd się wzięła i tego jakie role pełnią recenzje gier.

No cóż – nic jednak nie zapowiada by kierunek dyskusji internetowych miał się zmienić. Dlatego wiem, że prędzej czy później znów będę pisał taki wpis XD

1. Tak jak nie bawię w „gatekeeping”, tak planuję trzymać tych ludzi na dystans od siebie i gier ↩︎
2. Tak jak większość „inb” internetowych, ta zaczęła się w amerykańskim internecie i po dniu czy dwóch przypełzła do innych stref językowych. ↩︎
3. W 2020 roku otworzyli wewnętrzne studio developerskie, ale na tym skończyli. Ani nie widać, ani nie słychać nic o jakichś grach ↩︎