Co jest grane? 2026 – tydzień czterdziesty piąty

W tym tygodniu wjechały dwa nowe tytuły. Ot, nieplanowana kumulacja. W normalnej sytuacji niemalże każda z tych gier zasłużyłaby sobie na osobny wpis.

Ale za chwilę Black Friday, więc ostatnie określenie jakiego śmiałbym użyć wobec moich dni teraz, to „normalne”. No i do tego jestem zmęczony i zajęty nadrabianiem zaległości różnych, więc w ogólnym rozrachunku mam mniej do napisania niż zwykle. Chyba.

SacriFire

Po odczekaniu dziesięciu tysięcy lat¹ doczekałem się szansy, by zagrać w grę, którą wsparłem na Kickstarterze. Wyszło na to, że było warto, mimo tego że do niektórych rozwiązań musiałem się NAPRAWDĘ długo przekonywać. A to było dość trudne, bo sama wersja testowa SacriFire do najdłuższych nie należała – przejście jej w trybie „fabularnym” zajęło mi trochę ponad dwie godzinki. Przekonała mnie jednak na tyle, że, o ile nie zabiorą mi dostępu do playtestu, chętnie ogram ją znów, na normalnym poziomie trudności.

Gra mnie kupiła tym, że ma ciekawy zamysł fabularny, w tym świat przedstawiony, i wyjątkowy system walki. Oprócz tego jest też zwyczajnie śliczna:

Odpuszczając sobie stosowanie tego samego nazewnictwa, które jest używane w grze² – gramy jako nowicjusz na chwilę przed święceniami na kapłana swojego boga. Jako że w tym świecie kapłani są jednocześnie zbrojnym ramieniem kościoła, to dość szybko stajemy z duszą na ramieniu i mieczem w dłoni przed różnorakimi wrogami:

Tyle wstępu, a teraz trochę więcej konkretów – w ciągu tych dwóch godzin zobaczyłem świat fantasy (??), który nie wydawał mi się przesadnie podobny do czegokolwiek innego, co widziałem wcześniej. Mam tu na myśli zarówno architekturę, jak i to, co udało mi się ogarnąć z aspektów „kulturowych”.

Sama walka? Najbliżej jej chyba do jakiejś wariacji Active Time Battle z Chrono Triggera czy starszych części Final Fantasy. Jest jednak o tyle inna, że poruszamy się po dwuwymiarowym polu bitwy, a czas płynie TYLKO wtedy, gdy coś robimy. Można więc czasem pomyśleć.
Oprócz tego w trakcie walki mamy combosy, Quick Time Eventy i pewnie jakieś inne mechaniki się potem znajdą.

Jak ktoś chce zobaczyć trochę więcej gameplayu, to poniżej, pod spoilerem, wrzuciłem walkę z ostatnim bossem w grze. Nie jest może najbardziej widowiskowa ani technicznie doskonała z mojej strony, ale jest xD

Tak czy owak – moje pieniądze z Kickstartera to dobrze wydane pieniądze i nie mogę doczekać się tego, aż staną się grą w mojej bibliotece Steam.

No i przydałoby się żebym jednak poświęcił SacriFire dedykowany wpis.

Sword X Staff

Impreza halloweenowa rozkręciła się na maksa, co się objawiło kilkoma rzeczami.
Po pierwsze: dodali minigrę, w której 7 graczy się przebiera za potwory czy elementy dekoracji, a jeden gracz ich szuka:

Po drugie – dodali gachę, w której do wygrania jest limitowana czasowo towarzyszka. Którą udało mi się zresztą zdobyć:

Oprócz tego dodali eventowe polowanie na duchy, które polega na szukaniu tychże przebranych za naszych towarzyszy i robieniu im zdjęć, by je „wystraszyć” z przebrania:

Oprócz tego dobre wieści – kotko/ducho/dynio/wiedźma, którą chciałem zdobyć, okazała się być również nagrodą za logowanie 😀

Ogólnie to event pierwsza klasa <3 A poniżej klasyczny raport z „wyhamowanych” postępów:

Czemu wyhamowanych? Bo znów trafiłem na problem w postaci zbyt silnych przeciwników i przechodzę do kolejnych lokacji raz na kilka dni :X

Monster Hunter Now

Zaczęła się druga część eventu halloweenowego i z tego powodu biegałem przez cały tydzień za Kulu-Ya-Ku.
Przy czym twórcy gry chyba zapomnieli, że jak czynią z jakiegoś potwora, w tym przypadku dinozaura z dynią w rękach, główny cel eventu, to dobrze byłoby zadbać o to, by można było go spotkać w grze.

Większość tych, które pokonałem, napotkałem tylko dzięki wykorzystaniu funkcji śledzenia potworów:

Inaczej zobaczyłbym Kulu-Ya-Ku jak świ-nia nie-bo.

Na całe szczęście, pomimo takich durnych przeszkód, udało mi się zdobyć dość dużo punktów, by odebrać chociaż malutką część nagród z tego eventu:

I tak naprawdę to tyle. Trochę polowałem, ale tak bardziej na zasadzie „nudzę się, jebnąłbym komuś” niż „okej, upoluję 2137 Aurora Somnacanth, to będę miał dość dużo materiałów, by broń ulepszyć. Może”.

Z tego też powodu raczej nie mam czym się chwalić :X

Qubic Ultimate Tap Adventure Simulator 2067

Klucz do gry (chyba przedpremierowo, bo gra jest F2P) i do DLC ze skórkami anime dostałem od wydawcy, QubicGames.

Powiem wprost – do zagrania przekonała mnie głównie bezczelność tej gry. Spójrzcie na skrótowiec z tej nazwy:

Na całe szczęście tylko nazwa jest chujowa. Gameplayowo dostałem kawał porządnego clickera osadzonego w 2067 roku, który ma klimat „Miami Vice 2.0” i do tego ma kilka fajnych bajerów w sobie.

W grze jest masa mniejszych czy większych nawiązań do memów, popkultury, polityki (szczególnie pewnego pomalowanego na pomarańczowo dziadka z USA) i innych. Jeśli to czyjeś poczucie humoru, to będzie chichotał często i gęsto. Ja chichoczę i staję się personifikacją emotki XD.

Gameplayowo najbardziej podoba mi się to, że klikanie jest tu dość opcjonalne – większość odblokowanych lokacji dała mi dostęp do minigierki, w której da się zarobić kasę:

Przy czym czasem nawala mi mój „instynkt”. Przez długi czas psioczyłem na minigrę poniżej. Czemu? Bo nie wiedziałem, jak skakać xD Ale i tak jej nie lubię.

Wychodzi mi na to, że jedna minigra jest taka sobie, pozostałe sześć czy siedem, jakie ograłem, jest całkiem przyjemne, a resztę odkryję potem, jak będę miał czas na #tapowańsko.

Będę musiał się potem dopytać twórców gry, czy planują crossprogression z zapowiedzianą wersją mobilną. Jeżeli tak, to świetnie. Jak nie, to jakoś sobie poradzę XD

A teraz sorki, wracam do tapowania śmietnika, by rozwinąć zarządzającego nim pod moją nieobecność Johna Weaka XD

Hatch Dragons

Ryby złowione, wolność odzyskana:

Smoczyniec dzielnie się rozwija. Najbardziej mnie cieszy smok, którego dodali w tym evencie. Spójrzcie, jaki z niego słodziak:

A tak wyglądała cała smocza zagroda na koniec tygodnia:

Jeszcze trochę i przestanie mi się mieścić na jednym zrzucie ekranu. Masakra.

Neverness to Everness

Sprawdziłem sobie, jak wygląda gameplay Akane Rin. Skończyło się to tak, że przekierowałem całą swoją uwagę i zasoby, by:

• wylosować dla niej najlepszą broń (Arc)
• zacząć ją rozwijać
• ułożyć wokół niej zespół

Efekty są takie, jak poniżej:

Oprócz tego rzuciłem się jak głupi na ograniczone czasowo eventy, które zaraz się kończyły. Wszystkich nie ukończyłem, ale próbowałem:

Czego to się nie robi za darmowe fanty, kiedy jest się graczem F2P?

Jest jednak zaleta, bo w ramach tego intensywnego grania trafiłem do parku rozrywki i jestem w szoku.

W Neverness to Everness jest pełnowymiarowy park rozrywki z kilkoma minigrami, atrakcjami i sklepami z wyjątkowymi rzeczami. Wszystko w mocnym klimacie jakiegoś Disneylandu.

Można nawet zapraszać swoich towarzyszy na randki. Co u mnie wywołało dość głupią sytuację – otóż udało mi się zabrać jedną z postaci na randkę z samą sobą XD

Persona 5: The Phantom X

W mobilnej Personie też musiałem nadrabiać zaległości – eventy zaraz się kończą, a do tego w przyszłym tygodniu mają dodać ostatnią część aktualnego rozdziału głównego wątku.

Więc się postarałem – w pierwszej kolejności dokończyłem event z Persony 3 Reload:

Potem na szybko dokończyłem crossover z Personą 3 Portable:

Oprócz tego planowałem nadgonić główny wątek fabuły, ale nie udało mi się :X Zabrakło czasu, głównie.

Łatwo nie było, a pęd odebrał trochę frajdy, ale przynajmniej potem będę odrobinę spokojniejszy.

Warframe

Tutaj natomiast nie mogłem być spokojny, bo zaraz kończy się epokowy event, który zapowiada nowy początek w grze. W chwili kiedy pisałem te słowa, zostało 8 dni do końca, a tu ani nie ma odblokowanej zbroi, ani 100% normy w zadaniu, ani niczego :X

Postanowiłem więc odkurzyć mojego Wukonga i biegać cały czas we dwójkę, by robić większą sieczkę i skuteczniej farmić niż zwykle:

Co z tego wyjdzie? Zobaczymy. Ale niestety już postanowiłem, że jak już wyfarmię tę zbroję, to znów robię przerwę od Warframe. Za dużo gier, za mało czasu, a w przypadku tej produkcji nie ma ciśnienia, by ciągle grać. Przynajmniej dla mnie i mojej względnie bogatej kolekcji gotowych buildów.

Dlatego wrzucę sobie na luz i pewnie wrócę do Soulframe.

---

Inne tematy

Z dobrych wieści – udaje mi się regularnie ćwiczyć. Męczę kupionego niedawno kettle’a regularnie, na przemian z ćwiczeniami na brzuch. Nie będę kłamał, że widzę już jakieś zarąbiste efekty, ale w tym przypadku chodzi o to, by jednak jakoś się ruszać, a nie tylko praktykować głównie siedzący tryb życia. Jest to więc pewien sukces.

Ze złych wieści – chyba mam za dużo na głowie i STANOWCZO jestem przemęczony. Udało mi się nawet zrobić fajne zdjęcie demonstrujące to przemęczenie:

Przez to też dokonałem swoistego spin-offu swojego blogerskiego hobby. Otóż zacząłem zbierać pomysły i materiały na wpisy, których prawdopodobnie nie napiszę z braku czasu, chęci albo sił xD Na ten moment mam pomysły na co najmniej trzy bardziej ambitne wpisy, ale o ile coś się nie zmieni, to na pomysłach się to skończy.

W kuchni zresztą miałem podobnie xD

Kącik gastronomiczny

Jedząc różne randomowe rzeczy, przeorałem sobie trochę żołądek. Miałem ochotę na owsiankę. Jednak ona, w klasycznym „całonocnym” wydaniu, wydawała mi się trochę ryzykowna. Dlatego tym razem ugotowałem ją na wodzie dzień wcześniej, wystudziłem, dodałem nasiona chia, a odżywkę białkową dodałem dopiero tuż przed jedzeniem. Wyszło to tak:

Muszę dopracować ilość wody, ale wyszło zadziwiająco inne w smaku, pomimo niemalże identycznych składników. Na bank powtórzę.

Oprócz tego z ciekawych rzeczy mogę się pochwalić dwoma obiadami. Pierwszym było „curry z warzywami i mięsem mielonym”.

Miało być z kurczakiem, ale niestety sklep nie wziął pod uwagę tego, że musi się przygotować na moje przybycie i nie zadbał o obecność kurczaka. Dlatego przygarnąłem zamiast niego pierwsze źródło białka, jakie wpadło mi w ręce. Do tego na promocji – dwie paczki w cenie jednej :O

To zdecydowało o moim losie – postanowiłem odkopać z odmętów pamięci przepis powtarzany w kółko przez moją babcię. Efekt? Sztukamięs Pieczeń:

Żałuję jednak, że nie wpadłem na pomysł, żeby podać ją z czymś. Dlatego poszedłem na łatwiznę i do kawałków pieczeni był ryż z sosem grzybowym z paczki:

Na całe szczęście pieczeń nadrabiała, mimo prostego przepisu 😀 No i ten obiad był dość „chudy”, z braku lepszego określenia.

Ale wiecie, co nie było chude? Pizza hawajska na grubym cieście, którą zjedliśmy na niedzielny obiad 😀

Życzę, żeby było Wam ciepło i akceptowalnie grubo w te chłodne dni.

Trzymajcie się i do następnego wpisu! 🙂

1. Jakby co chodziło o odczuwalny czas, tak naprawdę minęło 5 lat bodajże. ↩︎
2. Głównie dlatego, że dla kogoś, kto ma styczność z kościołem katolickim, to nazwy użyte w grze mogłoby trochę namieszać w czaszce. ↩︎